ห้องน้ำนี้ไม่มีลืม

posted on 23 Sep 2013 11:39 by novemberd directory Fiction, Lifestyle, Diary
.........."แมลงเม่าบินเข้ากองไฟ" จะภาษิตไทย หรือสำนวนอะไรก็ตามแต่ที่เขาว่าเอาไว้ ตัวผมเองได้มีโอกาสพิสูจน์คำพูดนี้

..........บ่ายวันหนึ่ง วันนี้ท้องฟ้ามืดครึ้ม เมฆดำทะมึนลอยกลาดเกลื่อน สายลมแรงพัดกรรโชก ฉีกกระชากต้นไม้น้อยใหญ่อย่างเดือดดาล ต้นใดโอนอ่อน นอบน้อมตามแรงจักรอด ต้นใดแข็งข้อขัดแย้งไม่โอนอ่อนก็มีชะตาต้องหักโค่น สายฝนที่ห่างหายไป ตอนนี้ตกแล้ว แม้จะเริ่มต้นจากปรอยฝนหยดน้อยชุ่มฉ่ำ แต่ยิ่งนานกลับยิ่งทวีอำนาจ สาดซัดโปรยปรายปกคลุมไปทั่วบริเวณ แข็งกร้าว เลือดเย็น กระด้างกระเดื่อง ชายหญิงวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น บ้างกางร่ม บ้างยกมือกันศีรษะวิ่งตัดสายฝนเข้าตัวอาคาร บ้างเอาโน็ตบุ๊คกันฝนวิ่งแตกตื่นอย่างลืมตัว ส่วนตัวผมนั้นกำลังเฝ้ามอง ดูความโกลาหลวุ่นวายเหล่านี้ผ่านกระจกหนาทึบภายในห้องที่เงียบสงบ

..........ผมอยู่ในห้องหนึ่ง รอบตัวเรียงรายไปด้วยคอมพิวเตอร์ บรรยากาศเย็นเฉียบแต่เงียบสงบ ผมนั่งอยู่กับเพื่อนอีกคนชื่อฮา ชายผู้มีผมหยักศกและนับถือศาสนาอิสลาม ฮาเหมือนกับไอซ์เพื่อนของผมอีกคน เขามีจุดยืนเป็นของตัวเองไม่ว่าคุณจะกล่อมเขายังไง เขาไม่ใช่คนที่จะเอนเอียงไปตามความคิดของใครง่ายๆ ผมสนิทกับฮามากกว่าใครในกลุ่ม ด้วยความชอบในการดูหนังที่คล้ายกันจึงทำให้คุยถูกคอ ประกอบกับนิสัยใจคอและอารมณ์ขันเล็กๆของเขาแล้วนั้น ทำให้เราสนิทกันโดยไม่รู้ตัว

..........ผมนั่งเล่นคอมฯอยู่พักใหญ่ก่อนผลักประตูเดินออกไปเพื่อเข้าห้องน้ำ เส้นทางตรงยาวสู่จุดหมายถูกปูด้วยหินอ่อน ตลอดทางเดินที่แสนยาวและกว้างขวางสองข้างทางเรียงรายไปด้วยห้องเีรียนน้อยใหญ่
 
..........ผมออกเดิน--
 
..........ผมหยุดอยู่หน้าห้องน้ำ ด้านในที่อึกทึกเผยให้เห็นผู้ใช้บริการที่มาก่อน และยืนทำกิจธุระกันเต็มบริเวณ
 
..........ภายในห้องน้ำนั้นกั้นแยกไว้เป็นสองส่วน
 
หนึ่ง เป็นห้องส้วมไว้บริการโถนั่งถ่ายหนัก กรณีโหมกระหน่ำ จู่โจมอย่างหนักหน่วง
 
สอง เป็นโถฉี่ถ่ายเบา เรียบๆ สองโถห่างกันหนึ่งช่วงศอก กรณีปลดทุกข์แบบบางเบา กะปริบกะปรอย ด้านหลังเป็นกระจกเงาและอ่างล้างมือ
 
..............................................................................................................................................
 
"มาหลังก็ต้องรอนะ" ความคิดหนึ่งแ่ล่นเข้ามาในหัวหลังมองไปยังผู้มาก่อนซึ่งพลันหันมาสบตาขณะกำลังยืนฉี่
 
ครืดดดดดดดดดดดดดดด!! เสียงกดชักโครกดังแทรกขึ้นมา เผยให้เห็นว่ายังมีอีกหนึ่งผู้มาก่อนซึ่งเดาว่าคงขี้แตกอย่างหนักอยู่ในห้องด้านใน
 
..........ผู้มาก่อนสองคนบัดนี้ฉี่เสร็จแล้ว กำลังเฝ้ารออีกคนในห้องถ่ายหนักอย่างอาลัยและเว้าวอน ยังคงยืนรอไม่ห่างไปไหน เอาแต่ส่องกระจกเช็ตผม เบียดเสียด หายใจรดต้นคอกัน ทำอย่างกับห้องน้ำใหญ่นัก ยกมือยกไม้ออกท่าออกทางลูบไล้ทรงผมไปมาเป็นลิงได้กล้วย สร้างความลำบากใจแก่ผมไม่น้อย
 
..........ผมมีนิสัยประหลาดที่ไม่รู้จะีมีใครเหมือนหรือเปล่า เวลาฉี่ผมมักจะไม่ชอบให้ใครมายืนด้านหลัง ยิ่งออกท่าออกทางเป็นลิงได้กล้วยยิ่งแล้วใหญ่ มันพาให้ระแวงจนฉี่ไม่ออก สุดท้ายผมได้แต่ยืนล้างมือหน้าอ่างซ้ำไปซ้ำมารอให้ผู้มาก่อนจากไปแล้วฉี่อย่างเป็นสุข
 
ครืดดดดดดดดดดดดดดดด!! เสียงกดชักโครกดังขึ้นอีกครั้ง ทุกสายตาหันไป ประตูห้องด้านในเปิดออก ชายที่ทุกคนลอยคอและรอคอยได้เดินออกมา ผมอยากตบมือให้มันจริงๆ แต่เพียงการถูกใครๆจ้องมองเขม็งหลังผ่านสมรภูมิขี้แตกมาหมาดๆ นั่นก็น่าสงสารพอแล้ว
 
..........ใช่ อย่างนั้น ในที่สุดผู้มาก่อนคนที่สามก็เดินออกมา เขาปิดประตูจากนั้นก็เดินก้มหน้าก้มตาตรงมาที่อ่างล้างมือซึ่งผมและผู้มาก่อนอีกสองคนยืนรออยู่ เขาเอื้อมมือไปเปิดก๊อก ทุกสายตายังคงจับจ้อง ไม่นานนักสายน้ำใสไหลเย็นก็พรั่งพรูออกมา ชายผู้มาก่อนรีบยื่นมือออกไปรับสายน้ำที่ไหลลงมาอย่างตกใจ สายน้ำปะทะฝ่ามือชะล้างสิ่งปฏิกูลให้กับเขา เขาถูมือเข้าด้วยกัน ครั้งแล้วครั้งเล่า..สวยงาม..สวยงามเหลือเกิน..ไปๆสักทีเซ่!! ไอ้พวกนี้นี่!!!
 
..........ความอดทนของผมหมดลงในที่สุด ผมตัดสินใจเปิดประตูเดินเข้าห้องถ่ายหนักซึ่งผ่านการใช้งานอย่างหนักมาหมาดๆ ผมปิดประตู ปัง!! บรรยากาศด้านในเงียบสงบ ไร้ซึ่งลิงได้กล้วยออกท่าทางเซ็ตผมให้รำคาญใจ มีเพียงหนึ่งชักโครกและหนึ่งผู้ใช้บริการ นี่แหละความสงบในการปลดทุกข์ซึ่งเฝ้าถวิลหา
 
..........ผมเปิดฝาชักโครกขึ้นจัดแจงทำธุระส่วนตัวให้เสร็จแล้วกลับไปที่ห้องคอมฯ
 
วู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!! กลิ่นแปลกปลอมกลิ่นหนึ่งที่น่าสะอิดสะเอียน ขนพองสยองเกล้า ตีย้อนขึ้นมาจากใจกลางชักโครก ให้ตายเถอะผมเผลอสูดเข้าไปหน่อยนึง สาบานเลยว่านี่เป็นกลิ่นสุดท้ายที่ผมจะดม จมูกผมย่อย่น กลิ่นตีฟุ้งตลบอบอวน มันเหม็นมาก ทุเรศทุรังที่สุด ไปกินอะไรมากันนะ
 
..........ผมกำลังฉี่และมันต่อเนื่อง ผมไม่สามารถโต้ตอบและหนีไปไหนได้เลย ได้แต่ยืนรับชะตากรรมที่ผมไม่ได้ก่อในห้องที่ปิดตาย หน้าตาที่บิดเบี้ยวจากความเหม็น เริ่มบิดแล้วบิดอีก เพียงเพราะทิฐิไม่ยอมใช้โถฉี่ด้านนอกซึ่งเกิดจากความรำคาญเล็กน้อย เป็นแมลงเม่าบินเข้ากองไฟโดยแท้
 
..........ความโมโหค่อยๆเปลี่ยนเป็นความสงสารเวทนา ลำไส้เขาจะยังปลอดภัยไหมนะ หลังเสร็จธุระผมเปิดประตูออกมาหวังเจอหน้าผู้มาก่อนทั้งสาม แต่ทั้งหมดได้หายไปแล้ว ผมเดินกลับห้องคอมอย่างหมดอาลัยตายอยาก ขมขื่น..ขมขื่นยิ่งนัก ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะทำอะไรอีกแล้ว ผมเปิดประตูเดินเข้าห้องไป พลันเจอกับฮาชายผู้เป็นเพื่อนของผมกำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวกลางวันอย่างเอร็ดอร่อย
 
"ฮา เรามีอะไรจะเล่าให้ฟัง" ผมเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย

Comment

Comment:

Tweet

ฮ่าๆๆๆ น่าสงสาร แต่ก็อดหัวเราะไม่ได้ confused smile

#5 By mini-teddy on 2014-06-06 21:53

@hangma หัวเราะข้าวแทบพุ่ง 555big smile big smile
555555555 มีผลต่ออนาคตคุณ 555 อยากรู้จังว่าฮาจะว่าจังได๋

#3 By ฮางมะ on 2013-10-16 11:18

@ฮางมะ ผมก็ชอบบันทึกอันนี้ที่สุดละครับ 5555
แหม่ ยังไงที่สุดแล้วผมก็เล่าให้ฮาฟังอยู่ดี
แต่ผมถามก่อนนะว่า "เรื่องที่จะเล่าเนี่ยมันส่งผลต่ออนาคตของคุณ จะกินให้เสร็จก่อนค่อยเล่า หรือจะให้เล่าเลย" 55555
55555555555555555555
บทความนี้ถูกใจผม
โห ชอตยืนฉี่ที่โถส้้วม ผมนึกภาพตามฮาท้องคัดท้องแข็ง ให้ตาย คุณไปอยู่ที่ สำนักพิมพ์บรรลือสาส์น เหอะ ฮามาก
เพราะชอตนั้น ผมเคยเจอกับตัว โหกลิ่นมันตีกลับขึ้นมาชนิด อยากเห็นหน้าคนถ่ายคนก่อนหน้านั้น สุดๆ
ป.ล. สงสารฮา อย่าเล่าเลย5555555Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#1 By ฮางมะ on 2013-10-02 14:32